Een droomaquarium

Elke aquariumliefhebber droomt van « zijn » ideale aquarium.

 

Meestal is het een heel groot aquarium! Ach! Als we maar de ruimte hadden…

We dromen allemaal van het aquarium van de maffiabaas, dat de scheidingswand van zijn kantoor vormt en 50 piranha’s bevat in 10 kubieke meter!

Of dat van het winkelcentrum, enorm en met haaien...

 

Het mijne vormt daarop geen uitzondering, maar het is eigenlijk anders dan die enorme aquaria die een hele muur innemen en grote vissen huisvesten die dat grote volume nodig hebben.

Toen ik een kind was, zong Pierre Perret « Ouvrez la cage aux oiseaux ».

Natuurlijk zou het niet slim zijn geweest om kweekkanaries in de natuur los te laten. En goudvissen of Floridese schildpadden die, losgelaten in natuurlijke vijvers en poelen, veel schade aan onze ecosystemen hebben toegebracht.

Maar de kwestie van gevangenschap werd gesteld.

Daarna werd ik aquariumliefhebber, en de passie was vurig.

 

Toen ik in 2004 het eerste afvalbak-aquarium maakte (met dat beroemde guppietje dat nu bekend is), was het idee van het openen van de vogelkooi er al.

Ik wilde mijn vissen, in het seizoen dat het mogelijk was, een beetje wilde natuur teruggeven. En het is waar dat het afvalbak-aquarium een compromis is. Slechts een compromis natuurlijk, want de vis blijft gevangen en zijn omgeving blijft beperkt van omvang.

Maar mijn guppietje bracht meerdere maanden door zonder een van de stressfactoren van gevangenschap te ondergaan, zoals het geluid van de pompen (water is een zeer klankrijke omgeving), je zwager die op het glas tikt, het licht dat plotseling aan- en uitgaat, en vooral die doorzichtige wand waartegen de vis stopt en die hem verhindert zich echt voor je te verbergen.

Mijn guppietje leefde in troebel groen water, goed verborgen. Haar dagen werden wiegend door de wind die over het oppervlak streek, zachte of hevige regenbuien, en oneindig geleidelijke licht- en temperatuurwisselingen. Ze at de watervlooien die ik haar gaf, gekweekt in een emmer vlak naast haar, maar ook een menigte verschillende insecten en hun larven. In plaats van twee maaltijden per dag knabbelde ze de hele tijd aan iets anders.

 

Het begrip van het plezier van de vis keerde alle aquariumleerstellingen om: de gezondheid van een vis hing niet strikt af van alleen meetbare parameters, maar van zijn plezier, waarvan die parameters slechts een klein deel zijn.

Het is dus in deze geest dat ik het aquarium van mijn dromen voor me zie.

Het zou een ondiep aquarium zijn (40 cm is ruim voldoende), maar buitengewoon lang.

Als het 20 meter lang kon zijn, wat zou dat een vreugde voor mij zijn!

Natuurlijk heb ik geen ruimte die dat toestaat, maar dat is ook het principe van dromen.

 

Een vis zou dan 20 meter rechtdoor kunnen zwemmen als hij dat wil. En, zoals in de loop van een klein beekje, zou hij dan verschillende zones doorkruisen, sommige dicht begroeid, andere rotsachtig, weer andere waar het zand omhoog zou komen en de diepte zou verminderen… Kortom, een opeenvolging van aquatische landschappen die niet van elkaar gescheiden zijn, een niet-uniform licht, en de onmogelijkheid om het hele aquarium in één oogopslag te overzien.

 

En in dat aquarium heel weinig vissen, gekozen uit de kleinsten, zodat de ruimte voor hen nog groter lijkt. Heel kleine karpers of tandkarpers. En beestjes, heel veel beestjes, want in natuurlijke watermilieus wemelt het van de ongewervelden terwijl er weinig vissen zijn. De Zwarte slibworm, waterpissebedden of ostracoden zouden zo echte kansen hebben zich te vestigen, waarbij de visvangst redelijk blijft.

Als er wat stroming nodig is, zou één pomp het water aan het ene uiteinde nemen en aan het andere uiteinde teruggeven!

Een klein wild riviertje thuis.
Mijn god, wat een schouwspel!