Kraanwater in het aquarium: wat als we er eens mee ophielden bang te zijn?
F. MattierKun je kraanwater gebruiken in een aquarium? Chloor, nitraten, verontreinigingen, hardheid, ijzer, planten... Eerlijke en genuanceerde ervaring om vrede te sluiten met het dagelijkse water.
Zonder dogma, zonder overmatige chemie, en met een beetje gezond verstand.
Geen aquarium zonder water.
Ja, maar welke?
Ik zie mezelf nog, als jong kind, op mijn fiets, niet in staat om het evenwicht te bewaren vanwege de fles osmosewater die aan het bagagerek hing!
Dit osmosewater... die Graal waar alle handleidingen over spraken. De absolute voorwaarde om dat zachte en zure water te verkrijgen dat de Amazonevissen, die me met hun kleuren deden dromen, prefereerden.
Later, als killifiel, versleet ik mijn zakgeld aan flessen Volvic, bekend als het minst gemineraliseerde fleswater.
Want ik woonde in een groot laaggelegen gebied met kalkhoudende ondergrond.
Kraanwater was hard, en dat was voor ons, aquarianen, een vloek die we als een kruis droegen.
Kortom, we hadden kalkrijk kraanwater (zoals bijna het hele land) en aquaristiek leek juist zacht en zuur water te vereisen!
Chloor: een echt probleem... maar vaak overschat
Kraanwater, naast zijn hardheid (gemeenschappelijk voor ongeveer 70% van het grondgebied), roept ook de vraag op van chloor, dat in verschillende vormen wordt toegevoegd om bacteriële en virale besmettingen te voorkomen of zelfs te elimineren.
De oplossing is bekend:
meestal is het voldoende om 24 uur te wachten (een volledig arbitraire duur) voordat het als geschikt wordt beschouwd om te gebruiken.
Het is waarschijnlijk minder als je het roert, en vooral als je er een diffuser in plaatst.
En het is waarschijnlijk nog meer als men streeft naar absoluut nul chloor.
Bovendien varieert het chloorgehalte sterk afhankelijk van de periodes en de risico's die door de gezondheidsautoriteiten, en zelfs veiligheidsdiensten (bijvoorbeeld angst voor biologische aanslagen), worden ingeschat.
Dus, een dag is een ruwe schatting om te bepalen dat het water "best wel wat" chloor kwijt is.
Maar in werkelijkheid vormt chloor alleen een serieus probleem als het in grote hoeveelheden aanwezig is.
Anders verdragen organismen het min of meer.
👉 Een dag ontgassing... en we zullen, grofweg, aannemen dat het goed is!
Nitraten: probleem voor sommigen, kans voor anderen
Tegenwoordig heeft kraanwater ook een beschadigd imago om andere redenen.
De aanwezigheid van nitraten, eerst.
Persoonlijk, met weinig vissen en veel planten, ben ik er blij mee.
Nitraten zijn de basisvoeding van planten.
Ook algen natuurlijk… maar je krijgt niets zonder iets te geven!
Hoe dan ook, het heeft geen zin om te vechten (behalve met je stembriefjes):
👉 je zult ze niet uit het water verwijderen.
Zonder planten blijven ze.
Met planten verdwijnen ze.
Moderne verontreinigingen: niets nieuws onder de zon
Vandaag ontdekken we een heleboel andere meer of minder giftige moleculen:
metabolieten van pesticiden, medicijnresten, industriële lozingen…
Ze waren waarschijnlijk al eerder aanwezig, maar nu zijn we ons ervan bewust.
Ik heb DDT gekend, daarna Lindaan, Atrazine, enz.
👉 Het water van vroeger had dus waarschijnlijk niets te benijden aan dat van vandaag.
Laten we zeggen dat, ook hier, je er weinig aan kunt doen.
Omgekeerd osmosewater bevat er heel weinig van, omdat alles is verwijderd.
Maar er zijn ook nuttige mineralen verwijderd, omdat niemand echt weet hoe je het moet scheiden.
Kortom, ik denk dat je ermee moet leven, met in gedachten dat fleswater ook niet zonder kritiek is (zie het recente nieuws), om nog maar te zwijgen van de microplastics uit de verpakkingen.
Een laatste punt over kraanwater: het ijzer
Een laatste belangrijk punt:
👉 het kraanwater bevat geen ijzer meer.
Om roestkleur, bruin water en ter bescherming van de leidingen te voorkomen, wordt het ijzer tijdens de behandeling verwijderd.
Ze heeft dus een ijzertekort, en het is zelfs waarschijnlijk het enige element dat ze echt mist.
De vissen geven er niets om.
Maar de planten hebben het echt nodig.
👉 De oplossing die ik gebruik is een vloeibare meststof met gecheleerd ijzer (vaak verkocht als « anti-chlorose »), die ik gebruik volgens een heel precies protocol:
Een beetje… af en toe!
Te goed willen doen… doet vaak pijn
Door te goed te willen doen, verspillen we vaak onze tijd,
we leggen de lat te hoog,
en vaak doen we uiteindelijk meer kwaad dan goed.
Het willen veranderen van de "parameters" van water brengt niet alleen maar goede verrassingen.
En we negeren het aantal subtielere dingen die we verstoren door slechts één geïsoleerde parameter te willen corrigeren.
Mijn keuze: omgaan met leidingwater
Wat mij betreft, heb ik dit besloten:
👉 Ik ga uit van het water dat uit mijn kraan stroomt.
👉 En ik creëer alleen aquatische ecosystemen die zich er van nature prettig voelen.
Dat betekent dat ik de planten en dieren aanpas aan het water dat ik heb, en dat ik de andere uitsluit.
De keuze is ruim, enorm, oneindig, zodat ik geen spijt heb van de soorten die ik besluit niet te schaden.
En regenwater?
Soms gebruik ik ook wat regenwater dat ik in de tuin heb opgevangen.
Maar het is niet per se gezonder dan leidingwater.
Ik geloof dat er andere aspecten zijn waarop de tijd die we besteden meer welzijn voor de vissen brengt.
Laten we liever vechten om de praktijken die ons leidingwater vervuilen te veranderen.
Maar dagelijks "ermee omgaan" blijft de verstandigste houding.
Een gelukkige vis verdraagt water beter dan men denkt
Een gelukkige vis, intelligent gevoed, zo min mogelijk gestrest,
wordt veel toleranter voor fysisch-chemische parameters dan men zou denken bij het lezen van de literatuur.
Buiten extreme gevallen is een vis die hypergevoelig wordt voor de gebruikelijke waterparameters vaak al verzwakt door andere oorzaken:
- transport
- stress
- ongeschikte voeding
- overmatige verlichting
- eenzaamheid
- onophoudelijk lawaai
- gebrek aan planten of schuilplaatsen
- enz.
👉 Sommige aspecten van gevangenschap maken kwetsbaar.
Laten we daar beginnen.
Het is veel eenvoudiger.
En veel eerlijker.
Voor meer informatie over planten en nitraten: De magische kracht van planten
9 opmerkingen
Merci Mr. Mattier , comme d’habitude votre article est très bien même si peu étayé et documenté . Vous nous apportez la p’tite lueur qui nous permets de nous ‘pencher’ sur ces affirmations somme toute de bon sens . C’est en cela que je vous remercie
En ce qui me concerne toutes les plantes que je vous ai achetées se portaient à merveille tant que je parvenais à acidifier mon eau du robinet. Du jour où j’ai arrêté elles se sont mises à dépérir et maintenant que je réacidifie mon eau elles semblent repartir.
Article intéressant, comme toujours !
Mais j’apporte quand même mon témoignage. En région parisienne, j’ai un bac où j’ai eu des alevins de Pseudomugils signifer. Devant me rendre en province pour une quinzaine de jours, je suis partie avec les pioupious et un bidon de 5l de l’eau de leur aquarium + un autre pour les renouvellements. Dans leur petit bac installé avec l’eau d’origine, nourris aux daphnies d’une mare extérieure : aucun souci pendant 8jours. Puis, à court d’eau de l’aquarium d’origine, j’ai commencé à faire mon mélange 1/2 Volvic + 1/2 eau du robinet locale (reposée depuis plus de 48h) pour changer environ 1/5 de l’eau de leur petit bac, comme d’habitude. En moins de 2 jours ils sont tous morts, pris de convulsions.
Après renseignements : métolachlore à des taux supérieurs aux normes maximales préconisées + autres substances non nommées, avec avertissement à la compagnie des eaux locale de prévenir les usagers tout en améliorant leur distribution. Laquelle est restée potable, hein, faut pas affoler les foules (et on ne nous a pas prévenus non plus) !
Donc l’eau du robinet est moins pourrie en région parisienne qu’à la campagne (zone agricole intensive), un comble!
Les pesticides actuels (et PFAS) agissent à des taux bien plus faibles que les cochonneries plus anciennes, produisent des métabolites multiples, se combinent entre eux… et sont persistants dans le temps ! Donc eau du robinet oui (j’en utilise) mais pas partout, hélas.
Sinon, top article qui aide à la réflexion, merci :-)
Bonjour,
Bravo pour votre article ! Enfin de la sagesse. Enfin de la logique. Enfin du practico-pratique plien de bon sens. En ce qui concerne l’eau de pluie. J’ai suivi pendant de longues années les rapports et études de santé publique sur l’eau de pluie. Malheureusement les sites de veille sanitaire ne sont plus en libre accès. Dommage ! Car en fonction des aléas naturels, tempe de sable en Afrique du Nord, explosion volcanique et les aléas “technique”, Chernobyl, feux d’usines ou de sites CEVESO, épandages de toutes sortes et j’en passe et des meilleures, l’eau de pluie est très très loing d’être propre !
J’avais un ami il y a une 15aine d’années. Survivaliste convaincu. Il a fait installer à grand frais une cuve de 4 milles litres avec pompe, filtre et tout. Au bout de 3 ans il décide de faire analyser sont eau par un laboratoire spécialisé. Je regrette amèrement de ne a avoir fait une copie des résultats ! Bref sont eau était un florilège de composants toxiques à des concentrations parfois hallucinantes.
Pour avoir de l’eau relativement propre au robinet à la gouttière et malheureusement à la source dans certains cas il va nous faloire des TONNES de bulletin de vote et un changement radical de nos modes de vie…..
Bonjour,
Dans mon 240L low-tech en eau depuis un mois, je mélange eau du robinet et eau de pluie collectée du toit, non filtrée. L’évaporation est également compensée avec l’eau du toit. Bac très planté, je verrai ce que ça donne à la longue.