Waterplanten en bloemen

Wanneer men aan waterplanten denkt, stelt men zich vaak biezen, riet of mossen voor waarvan men zich niet kan voorstellen dat ze bloeien.

 

De bloem van de vijver is voor het grote publiek vooral de waterlelie, of zelfs de lotus.

En het is waar dat deze planten prachtig bloeien.

 

Maar bijna alle waterplanten bloeien, soms zelfs in een aquarium.

De planten die niet bloeien zijn de varens. De Sumatraanse varen (Ceratopteris Thalictroides) en de Microsorum (Microsorum pteropus) behoren tot deze familie en planten zich op een andere manier voort. De Microsorum heeft onder zijn bladeren sporenhoopjes (bruin-oranje stippen) zoals de varens in onze bossen. Deze sporen, een beetje zoals die van mossen of paddenstoelen, zijn een middel voor geslachtelijke voortplanting ter vervanging van bloemen. Maar deze varens kunnen ook jonge plantjes voortbrengen op hun eigen bladeren. Elk plantje wordt vervolgens door de stroming losgemaakt en gaat elders zijn leven leiden.

Maar de andere zijn bloemplanten.

 

De Lobelie (Lobelia cardinalis) is goed bekend in aquaria, maar als men haar haar vrijheid teruggeeft, bijvoorbeeld in een vijver, produceert ze in de zomer een prachtige rode bloeiwijze.

Evenzo toont de moerasiris in het voorjaar haar prachtige gele bloem, die zoveel van onze poelen, tijdelijk of permanent, verlicht. Want de moerasiris (Iris pseudoacorus) overleeft zelfs zonder water, in poelen die in de zomer opdrogen.

 

Het wilgenroosje vormt daarentegen in de zomer aren met paarse bloemen, zo mooi dat men er graag boeketten van maakt.

 

En laten we het niet hebben over de watermunt, waarvan de zeer mooie bloemen onweerstaanbaar bestuivende insecten aantrekken die genieten van haar geurende nectar.

Maar de echte aquariumplanten bloeien ook.

 

Het beste voorbeeld is de grote Bacopa (Bacopa amplexicaulis) of de waterhyssop (Bacopa monnieri), aanwezig in de meeste aquaria. Hun drang om te bloeien is zo groot dat ze soms hun kleine blauwe bloemen onder water maken.
Natuurlijk rotten de bloemen in dat geval vrij snel.
Maar als de planten boven het water uitsteken, zijn er meer bloemen en produceren ze zaden. In een vijver ontstaan zo bloementapijten van talloze kleine, tere blauwe bloemen die uit ondiepe zones oprijzen.

 

De elodea daarentegen komt nooit boven het water uit. Het is een plant die het niet verdraagt om uit het water te zijn. Maar als haar stengels aan het oppervlak in de zon groeien, verschijnen er tere bloemen vlak boven het water. Hun uiterlijk van gekreukt zijdepapier en hun ivoorkleur zijn onnavolgbaar. De bloem van de elodea (Elodea densa voor ingewijden) is een van mijn favorieten vanwege haar kwetsbaarheid.

Laten we de bloemplanten zonder kroonbladeren overslaan, zoals de Eleocharis, waarvan de lentebloemen onbeduidend lijken maar echt zijn.

Tot slot (maar er zijn er nog zoveel meer), een voorbeeld van bloei onder water!

 

De zo gewone Hoornblad, de beroemde «Hoorn», produceert haar bloemen alleen in het water. Ze hebben geen kroonbladeren en zijn op de stengel gescheiden in mannelijke en vrouwelijke bloemen. Ze vormen een soort kleine «knopjes» die men verwart met knoppen of een heel klein slakje dat stevig vastzit!
Het bijzondere aan de Hoorn is dat haar bloemen onder water opengaan en dat het stuifmeel de vrouwelijke bloemen bevrucht, altijd onder water!

 

De bevruchte bloemen vormen vruchten met zaden… steeds en altijd onder water.

Deze zo diverse bladeren die ons verblijden in onze aquaria zijn uiteindelijk slechts een zeer beperkt aspect van de planten die we denken zo goed te kennen.